(*)
1940

Δεν ξέρω που θα τραβούσε η μικρή, η ιδιόμορφη αυτή πρώτη νεανική θεατρική μας προσπάθεια στα Ταμπούρια του Πειραιά. Αν ξαφνικά δεν την διέλυε ένα πρωινό στο έμπα του χειμώνα η αντάρα του πολέμου, λέει ο Λεμός. Ξέρω όμως ότι σ’ εκείνη τη μίζερη και στερημένη από πολλά μεταξική εποχή, ο «Ζέφυρος» ήταν ένα κάτι, ένα βήμα, ένα ξάφνισμα στον αδιαμόρφωτο χώρο του θεάτρου μας. Μια δροσιά στην ερημιά και στην τέλεια ανυπαρξία υποδομής για πολιτιστικά ενδιαφέροντα. Μια νεανική κίνηση που την παρακολούθησαν και τη σχολίασαν σημαντικοί άνθρωποι από τον Πειραιά, όπως ο Χρήστος Λεβάντας, ο Νίκος Χαρζίνης, ο Μελής Νικολαϊδης. Αλλά και στην Αθήνα κέντρισε το ενδιαφέρον τους ανθρώπους τις τέχνης. Ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Αντώνης Γιαννήδης κ. α. διαβάσανε μάθανε για τον νεανικό πειραματισμό μας και κατέβησαν στα Ταμπούρια για να μας δουν, όπως ο αξέχαστος ιστορικός του νεοελληνικού θεάτρου ο Γίαννης Σιδέρης.
Μαρτυρία και περιγραφή του ιστορικού του νεοελληνικού θεάτρου Γιάννη Σιδέρη που έγραψε γοητευμένος και εντυπωσιασμένος από το λαϊκό αυτό θέαμα, το περιβάλλον, το σμίξιμο θεάτρου και θεατών, στην εβδομαδιαία θεατρική έκδοση «Τα παρασκήνια» με ημερομηνία 31 Αυγούστου 1940.
 
Πατήστε εδώ για να δείτε τις κριτικές
   
 
 
ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç