1950

Ο ΛΕΜΟΣ ΑΝΑΖΗΤΕΙ ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΣΤΕΓΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Ανακαλύπτει έναν εγκαταλυμένο χώρο στο υπόγειο της «Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας» κάτω από τον κινηματογράφο «Ορφεύς». Όμως η εφαρμογή του νόμου σ’ αυτόν τον τόπο σκληρός και αδυσώπητος πάνω στους ανίσχυρους και εύκολη η παράκαμψή του στους ισχυρούς και επώνυμους.

Ποιος αίφνης ξέρει αλλά και ποιος το πιστεύει πως το θεατράκι στη Στοά της «Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας» (Αρσάκειο) ο ιστορικός και «διατηρητέος» σήμερα χώρος του «Θεάτρου Τέχνης» Καρόλου Κουν ήταν πρωταρχική ανακάλυψη κατάκτηση του Λεμού που όμως «ξέφυγε από τα χέρια μου» λέει ο Λεμός, με αστυνομική απαγόρευση βάση ενός νόμου που απαγόρευε την τέλεση λειτουργίας δημοσίου θεάματος κάτω του εδάφους. Και εξηγεί: τον χειμώνα του 1950 ψάχνοντας – χτενίζοντας κυριολεκτικά-ολόκληρη την περιοχή της Αθήνα απ’ άκρη σ’ άκρη για την ανακάλυψη κάποιου χώρου που να μπορεί να μετατραπεί σε χειμερινό θέατρο «μυρίστηκα» τούτον τον συγγκεκριμένο χώρο τον ανίχνευσα και βεβαιώθηκα πως ολόκληρη η έκταση του υπογείου του μεγάρου της «Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας», που στο παλιά χρόνια χρησιμοποιούταν για μαγειρεία αποθήκες τροφίμων, και τραπεζαρίες, ήταν τώρα εγκαταλειμμένος και μονάχα ένα μέρος του. ήταν αποθήκη γεμάτη από λάστιχα αυτοκινήτων.

Απευθύνθηκα στην «Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία» που με παρέπεμψε στον ενοικιαστή του κινηματογράφου «Ορφεύς» - έναν κεντρικό κινηματογράφο της Αθήνα που λειτουργούσε εκείνο τον καιρό με είσοδο την οδό Σταδίου- κάποιον κ. Παπαγεωργίου που διατηρούσε τα δικαιώματα ενοικίασης του υπόγειου αυτού χώρου, στον όποιο τα προπολεμικά χρόνια – όπως έμαθα- λειτουργούσε και σαν καμπαρέ το γνωστό της εποχής «Φολί Μπερζέρ».

Προχώρησα σε συνεννοήσεις με την ιδιοκτήτρια Εταιρεία και τον ενοικιαστή, που κατέληξαν σε οριστική συμφωνία μετεκμίσθωσης για είκοσι χρόνια, με δικαίωμα διαρρύθμισης του χώρου σε κανονικό θέατρο και με παράλληλη πρόβλεψη η υπολειπόμενη έκταση να μετασκευαστεί σε πολιτιστικό Κέντρο με αίθουσες διαλέξεων, εκθέσεων εικαστικών βιβλίων κτλ. την μελέτη διαμόρφωσης την έκανε ο αρχιτέκτονας Μιχάλης Χόρς (όπως διώχνει και το παράπλευρος αρχιτεκτονικό αποτύπωμα) και την επιμέλεια και διακόσμησης ο Γιάννης Τσαρούχης.

Και όμως τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1954 θα διαβάσω σε Αθηναϊκές εφημερίδες πως το «Θέατρο Τέχνης» του Κάρολου Κουν «αποκτά μόνιμη χειμερινή θεατρική στέγη κάτωθι του κινηματογράφου «Ορφέυς».

Δεν έχει τόση σημασία αν η κατάληξη τούτη ήταν μια ευτυχής συγκυρία για την ανασύσταση και την σωτηρία του «Θεάτρου Τέχνης», που η σημαντική προσφορά του στον τόπο είναι βέβαια αναμφισβήτητη- άλλο αυτό-αλλά βαρύτατη ότι σημασία έχει η εφαρμογή του νόμου σ’ αυτό τον τόπο. Όπου προκειμένου να ευνοηθεί κάποιο ισχυρό πρόσωπο οι νόμοι παραβλέπονται, καταπατούνται ή αλλάζουν….

Βλέπε περιπτώσεις Ηθοποιός Αστερίσκος 1951 Θέατρο Β. Ελλάδος….

1955 Πρωτοπόρος Θέατρο Πεδίου Άρεως,
Θέατρο Λόφου Φιλοπάππου
1956 Θέατρο Παγκρατίου.
*1. Δημοσίευμα εφημερίδος και Κάτοψη θεάτρου «Ορφέα».
 
Πατήστε εδώ για να δείτε τις κριτικές
   
 
 
ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç