1948
Ο Λεμός αποδέχτηκε το διορισμό του καθηγητή της δραματικής σχολής του «Ωδείου Λαρίσης» (που είναι ένα από τα παραρτήματα του κεντρικού «Ελληνικού Ωδείου Αθηνών»), έπειτα από πρόταση του αρχιμουσικού Αντίοχου Ευαγγελάτου, διευθυντή σπουδών, προς τον πρόεδρο του Δ.Σ. του Ελληνικού Ωδείου, Πέτρο Κωστιρίδη, με την υπόδειξη ότι για το τμήμα της δραματικής σχολής του Ωδείου είναι απαραίτητη μια φίρμα για την προβολή της.
Το γεγονός αυτό ήταν σημαντικό για τον Λεμό, αφού το θεατρικό επάγγελμα περνούσε τις πιο μαύρες και δραματικές του μέρες. Το 80% των ηθοποιών παρέμεναν άνεργοι μετά τον εμφύλιο πόλεμο, το στρατιωτικό νόμο και τις πολεμικές επιχειρήσεις στη Στερεά Ελλάδα, τη Θεσσαλία, τη Ρούμελη τη Μακεδονία και την Ήπειρο. Οι θεατρικές επιτεύξεις του Λεμού ως θεατροδάσκαλου μαζί με τη γυναίκα του Μαίρη (ο διορισμός αφορούσε και τους δυο), σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του λαρισινού Τύπου της εποχής ήταν εντυπωσιακές «… Στη Λάρισα, έπειτα από δέκα και πλέον χρόνια καλλιτεχνικού, πνευματικού και θεατρικού μαρασμού, ήρθε η άνοιξη με τις δραστηριότητες της Δραματικής Σχολής στο Δημοτικό μας Ωδείο. Και πιο κάτω ο ίδιος συντάκτης αναφέρει: «… ο Λεμός δεν παράγει θέατρο με την παλιά σημασία της λέξης, κάνει ζωή και προσπαθεί με κάθε τρόπο να καταλάβουν οι μαθητές του, πως δεν πρέπει να λένε απλά τους ρόλους, τους, αλλά να τους ζουν, να τους ενσαρκώνουν με απόλυτη φυσικότητα πάνω στη σκηνή. Ο θεατροδάσκαλος Λεμός στο μάθημα της υποκριτικής, τον ακούσαμε να τονίζει στους μαθητές του, πως δεν πρέπει να τον μιμούνται, αλλά να παίρνουν το νόημα, τα στοιχεία και να τα μεταπλάθουν με τη δική τους δημιουργική φαντασία, με το δικό τους ψυχισμό». Κ. Περεβός, «Ελευθερία» Λαρίσα 29-11-1948.
Και ακόμα πρέπει να αναφερθεί εδώ, πως οι δραστηριότητες της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Λαρίσης, η προσέλευση μεγάλου αριθμού μαθητών και ειδικότερα οι παραστάσεις εφαρμογής στο τέλος κάθε σχολικής περιόδου προκάλεσαν τέτοιο ενδιαφέρον στο πλατύ λαρισιακό κοινό και τους πολιτιστικούς συλλόγούς, ώστε η Δημοτική Αρχή να ενστερνισθεί την ιδέα να αποτελέσει η Δραματική Σχολή με την καθοδήγηση του ζεύγους Λεμού το φυτώριο δημιουργίας ενός μονίμου θεσσαλικού δημοτικού θεάτρου.
Τελειώνοντας θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Λεμός έγραψε ιστορία στη Λάρισα, γιατί λίγα χρόνια αργότερα η παραπάνω επιθυμία έγινε πραγματικότητα με τη δημιουργία του «Δημοτικού Θεσσαλικού Θεάτρου» με ηγέτιδα την ηθοποιό Κα Βαγενά, που είναι το πρώτο οργανωμένο δημοτικό τοπικό θέατρο στην Ελλάδα, πριν την ίδρυση των 16 ημικρατικών «ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.» (Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων), από την υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη.
 
   
 
 
ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç