(*)
1951

ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΥ ΛΕΜΟΥ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΙΜΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

«Η συμπάθεια και συμπαράσταση των διανοουμένων και των καλλιτεχνών της Θεσσαλονίκης, δεν σταμάτησαν στο τερματισμό των παραστάσεων του «Θιάσου Λεμού». Οραματίστηκαν κάτι διαρκές και γιατί όχι, μόνιμο.

Πρότειναν, λοιπόν, με μια επίσημη διακηρύξει τους, να εγκατασταθεί ο «θίασος Λεμού» μόνιμα στην Θεσσαλονίκη και να μεταφέρει εκεί την προσπάθεια του της Καλλιθέας με μια πλατύτερη έννοια και προοπτική για την δημιουργία «Θεάτρου Βορείου Ελλάδος», όπως μαρτυρεί και το γράμμα που ακολουθεί με τις υπογραφές τεσσάρων δικεκριμένων ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων, των Π. σπανδωνίδη, Γ. Δελιου, Ν. Πεντζίκη και Γ. Θέμελη.

Η ιδέα αυτή ξαπλώθηκε και βρήκε απήχηση και από άλλους επώνυμους και έγινε αίτημα καθολικό ολόκληρου του πνευματικού, καλλιτεχνικού και επιστημονικού κόσμου, που κινητοποιήθηκε για την πραγμάτωση του σκοπού. Στάλθηκαν υπομνήματα και αναφορές σε διοικητικούς και κυβερνητικούς φορείς για ουσιαστική οικονομική βοήθεια, όπως μαρτυρεί η σχετική ομαδική φορείς για ουσιαστική οικονομική βοήθεια , όπως μαρτυρεί η σχετική ομαδική αναφορά προς το «Ταμείο Εργασίας Ηθοποιών» Βρέθηκε ακόμα και οι κατάλληλος χώρος για την ανέγερση θερινού και χειμερινού θεάτρου.»

Αλλά καλύτερα ας διαβάσουμε τα σχετικά μ’ αυτή την προσπάθεια όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Μακεδονία» στις 14 Μαΐου 1951, στην στήλη της καλλιτεχνικής κίνησης.

«Ως πρώτη είδηση μεταδίδω ότι ο κ. Αδαμάντιος Λεμός μετά των τερματισμόν των παραστάσεων του και την αναχώρηση του θιάσου του, παρέμεινε στην Θεσσαλονίκη για διαβουλεύσεις με κυβερνητικούς και διοικητικούς παράγοντές, έπειτα από πρόταση που του εγένετο από τον διανοούμενο κόσμο της συμπρωτεύουσας, να ηγηθεί προσπάθειας δημιουργίας τοπικού Θεατρικού Οργανισμού Βορείου Ελλάδας.

Η πρόταση αυτή βρήκε θερμότατη υποδοχή από όλους. Τον υπουργό Β. Ελλάδος κ. Ιασονίδη, το νομάρχη κ. Σταματιάδη, τον πρόεδρο του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου και κ. Δημητρακόπουλο, τον διευθυντή του κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού κ. Βαροπούλο και από άλλους παράγοντας που με επιστολάς των προς τα αρμόδια κρατικά κέντρα των Αθηνών συνηγορούν ενθέρμως για την πραγματοποίηση της ωραίας ιδέας.

Ήδη ευρέθη και ο κατάλληλος χώρος εις κέντρικόν σημείον τη πόλεως επί της λεωφόρου Τσιμισκή, εις τον παραπλεύρως του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου οικόπεδον και όπου ο μηχανολόγος και αρχιτέκτον μηχανικός κ. Δ. Ταμπουρίδης εξεπόνησε τα σχέδια τα οποία και παρέδωσε εις τον κ. Αδαμάντιο Λεμό.

Ο εν λόγο θιασάρχης του οποίου η αξιέπαινος προσπάθεια δια την ανάδειξιν των Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων δεόντως εξετιμήθη από τους Θεσσαλονικείς, αναχωρεί αύριον δι’ Αθήνα δια να συναντήσει και να ζητήση- με τας επιστολάς που έχει εις τας χείρας του – από τους αρμόδιους φορείς , «Υπουργείων Παιδείας», ταμείον εργασίας Ηθοποιών» οικονομικήν βοήθειαν για την ανέργεσην του θεάτρου , η δαπάνη του οποίου θα συμπληρωθεί και με χρήματα, τα οποία προσφερθήκαν να δώσουν και ντόπιοι οικονομικοί παράγοντες .

Το ζήτημα πλέον έφυγε από την αρμοδιότητα της Θεσσαλονίκης, η οποία έκανε ό,τι μπορούσε για να ενισχύση την σπουδαία αυτήν πρωτοβουλία των πνευματικών μας ανθρώπων, δεδομένου ότι στερείται ιδιών πόρων, για να μείνει το πράγμα εντός του κύκλου της ανεξαρτήτου πρωτοβουλίας της. Τώρα την απάντησιν καλείται να δώσει η Αθήνα, η οποία και πρέπει με ενδιαφέρον να προσέξει την πρότασιν, για να αποκτήση και η Θεσσαλονίκη μια δική της σοβαρή θεατρική σκηνή».

(εφημερίδα «Μακεδονία» 14 Μαΐου 1951)

Όλος αυτός ο ξεσηκωμός των πνευματικών ανθρώπων της Θεσσαλονίκης στο Μακεδονικό Τύπο και το ραδιόφωνο ενόχλησε την Αθήνα των μεγάλων καθιερωμένων πρωταγωνιστών, τόσο που έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα…..

¨Ομως ο Λεμός, εφοδιασμένος με τα αντίγραφα των σπουδαίων εγγράφων που είχε στα χέρια του, ο Λεμός, έτρεξε ανέβηκε σκάλες των διαφόρων υπηρεσιών αναζητώντας υπουργούς, διευθυντές, γενικούς γραμματείς που τον παραπλανούσαν με υποσχέσεις που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν. Ίσως να ήταν άκαιρη και ανεδαφική η ιδέας, μια τέτοιας «πολυτέλειας» για κείνους τους σκοταδιστικούς καιρούς, που δε χωρούσε στο κεφάλι των μανδαρίνων της εξουσίας. Ωστόσο δέκα χρόνια αργότερα το 1961 η ιδέα έγινε πραγματικότητα με τη ίδρυση του «Κρατικού Θεάτρου Βόρειας Ελλάδος» όχι βέβαια από τον Λεμό αλλά από τον Σωκράτη Καραντινό.

(Απόσπασμα από το βιβλίο
«Η Ουτοπία του Θέσπη»
Εκδόσεις Φιλιππότη 1989.

(Για περισσότερες λεπτομέρειες εκείνης της εποχής βλέπε επίσης Ηθοποιός 1951.)
Έκφραση ευχαριστιών κορυφαίων ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών της Θεσσαλονίκης προς τον Αδαμάντιο Λεμό για τη
 
Πατήστε εδώ για να δείτε τις κριτικές
   
 
 
ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç