1948

Τελειώνοντας την πρώτη δοκιμαστική πρωτοποριακή του φάση στο «Παλλάδιο» με σχετική επιτυχία, ο Λεμός επισημαίνει ένα οικόπεδο πάνω στην κεντρική λεωφόρο Θησέως στην Καλλιθέα όπου ο ιδιοκτήτης του δέχτηκε τη μετατροπή του σε κανονικό θέατρο με το σχετικό εξοπλισμό του, με δαπάνες του Λεμού. Η συμφωνία προέβλεπε η απόσβεση του ποσού να γίνεται σταδιακά έναντι ποσοστού 20% πάνω στις ακαθάριστες εισπράξεις. Ο Λεμός έβαλε τις όσες οικονομίες του, πήρε και ένα συμπληρωματικό δάνειο από το «Ταμείο Εργασίας Ηθοποιών» και βάλθηκε αντί να φτιάξει σπίτι να στεγαστεί, να χτίσει θέατρο σε ξένο οικόπεδο.

Παράλληλα ο Λεμός διαβάζει ασταμάτητα στην διάρκεια του χειμώνα όσα χειρόγραφα θεατρικά κείμενα φθάνουν στα χέρια του, έπειτα από την πανελλήνια αναζήτηση που έκανε μέσω του Τύπου και του ραδιοφώνου όπου προσκαλούσε τους νέους δόκιμους θεατρικούς συγγραφείς, που νομίζουν πως έχουν ώριμη δημιουργία τους, να του την στείλουν. Όμως η μια απογοήτευση ακολουθεί την άλλη. Απόπειρες θεατρογραφημάτων μάλλον καταφθάνουν από παντού αλλά πάντα υπάρχει η ελπίδα να βρεθεί, αν όχι ένας θησαυρός, τουλάχιστον κάτι το αξιόλογο.

Στο μεταξύ το καινούργιο θεατράκι τα «Διονύσια» έχει χτιστεί και συμπληρώνεται ο σκηνικός του εξοπλισμός. Τελικά ξεχωρίζει πέντε από μια ολόκληρη φουρνιά σαράντα και πάνω έργων – όσα δηλαδή πρόλαβε να διαβάσει - που έχουν κάτι να πουν από άποψη θεατρικής γραφής και θεματολογίας με αληθινούς χαρακτήρες και ενδιαφέρουσα πλοκή, αλλά δεν έχει ακόμα βρεθεί το σπουδαίο, το ξεχωριστό, το δυνατό και το μεγάλο που θα σηματοδοτούσε και θα δικαίωνε την προσπάθειά του.

Ωστόσο μια και δεν υπήρχε άλλη επιλογή, αποφάσισε να ξεκινήσει τη νέα σεζόν με τα έξι αυτά άπαικτα έργα. Την «Ανοιξιάτικη περιπέτεια» (πρεμιέρα 12 Ιουνίου 1948 σκηνοθεσία Αδαμαντίου Λεμού, σκηνογραφία Μάνθου Κέτση), που ανήκε στον ίδιο συγγραφέα, τον Μάνθο Κέτση, που παρουσιάστηκε πέρσι με τα «Αγέλαστα νιάτα», και ακολούθησαν τα άλλα πέντε έργα, «Δάσκαλε που δίδασκες» του Θ. Τσουμπρή (πρεμιέρα 16 Ιουλίου 1948 σκηνοθεσία Αδαμαντίου Λεμού σκηνογραφία Μαρίας Ραμφου), η κωμωδία του Θ. Καλογερίδη «Τζον Ροκ και κόμπανυ» (πρεμιέρα 26 Σεπτεμβρίου 1948 σκηνοθεσία Αδαμαντίου Λεμού σκηνογραφία Μάνθου Κέτση) και οι κωμωδίες « Ο άπιστος Θωμάς» των Ι. Βροντάκη και Β. Ιμπροχώρη, (πρεμιέρα 6 Αυγούστου 1948 σκηνοθεσία Αδαμαντίου Λεμού σκηνογραφία Μάνθου Κέτση), και, τα επόμενα θεατρικά έργα που παίχτηκαν το καλοκαίρι του 1948 ήταν το « Ποτέ δεν είναι αργά» του Ανδρέα Βλασόπουλου, (πρεμιέρα 10 Σεπτεμβρίου 1948) σκηνοθεσία Αδαμαντίου Λεμού σκηνογραφία Μαρίας Ράμφου), που έχει στρωτή γραφή, έξυπνο και πνευματώδη διάλογο και μια τρυφεράδα και δροσιά στην εξέλιξη του, και η κωμωδία «Καθένας με την τρέλλα του» (πρεμιέρα 20 Ιουνίου 1948, σκηνοθεσία Αδαμαντίου Λεμού σκηνογραφία Μαρίας Ράμφου), του γνωστού καθιερωμένου συγγραφέα Βασίλη Ρώτα που παρουσιαζόταν με το ψευδόνημο Χρήστος Σοφός, λόγω του εφιαλτικού κλιματος που επικρατούσε αυτή την εποχή του αδελφοκτόνου εμφύλιου σπαραγμού. Να σημειωθεί ότι τα έκτακτα στρατοδικεία τότε εξέδωσαν 7,800 θανατικές καταδίκες και εκτελέστηκαν 5,500 ανθρώπινες υπάρξεις. Σημειώνεται ακόμα πως η μαζικότερη εκτέλεση 154 κρατουμένων έγινε σε μια μόνον ημέρα, στις 4 Μαΐου 1948. Και όμως σε αυτή την τραγική εποχή ο Λεμός και οι συνεργάτες του είχαν το κουράγιο και την πεισματική μανία να ξεκινήσουν την ιστορική ερευνητική τους προσπάθεια.
 
   
 
 
ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç ÁíáæÞôçóç